از غم دوست در این میکده فریاد کشم
دادرس نیست که در هجر رخ اش داد کشم

داد و بیداد که در محفل ما رندی نیست
که برش شکوه برم داد ز بیداد کشم

شادی ام داد غمم داد جفا داد و وفا
با صفا منت آن را که به من داد کشم

عاشقم عاشق روی تو نه پرهیزگری
بار هجران و وصالت به دل شاد کشم

در غمت ای گل وحشی من ای خسرو من
جور مجنون ببرم تیشه ی فرهاد کشم

مردم از زندگی بی تو که با من هستی
طرفه سری است که باید بر استاد کشم