ما آزموده ایم درین شهــر بخت خویــــش       بیرون کشید باید ازین ورطه رخت خویش

از بس که دست میگزم و آه می کشــم        آتش زدم چو گل بتن لخت لخت خویــش

دوشم زبلبلی چه خوش آمدکه می سرود     گل گوش پهن کرده زشاخ درخت خویش

کای دل تو شاد باش که آن یار  تند خـو         بسیار تنــد روی نشینــد ز بخت خویش

خواهی که سخت و سست جهان برتو بگذرد        بگذر زعهد سست و سخنهای سخت خویش

وقت است کــز فـراق تـو و سـوز انـدرون         آتش درافکنم بهمه رخت و پخت خویش

ای حافظ ار مراد میّـسر شـدی مـدام

جمشید نیز دور نماندی زتخت خویش