امروز که مشغول وبلاگ گردی بودم ، به نکته ی قابل توجهی برخوردم .
شما هم بعنوان یک وبلاگ نویس حتما از اخبار مربوط به ضابطه مند نمودن وبلاگ ها ، که اخیراً وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی آن را مطرح نموده است با خبر هستید.
در مطالبی که مرتبط با این موضوع بود بعضا دغدغه های خوب و مفیدی مطرح گردیده .
عده ای نیز از این حرف و اقدام به ترس و رعب افتاده که آی جمعیت وبلاگ نویس از برای چه ساکت و آرام نشسته اید که فلان و بهمان ...
برخی از این دغدغه ها :
عدم شتاب زدگی در تهیه و تدوین این آئین نامه ...
احترام به حقوق افراد ، آزدی های اجتماعی ، حریم خصوصی ...
طراحی ساز و کارهای نظارتی لازم ، مدیرت همزمان نرم افزار و سخت افزار و لزوم ایجاد اینترنت ملی و مراکز میزبانی اطلاعات در داخل کشور ...
همکاری و مدیریت فرابخشی و ارتباط موثر دستگاه های مرتبط ...
و ...
اما در کنار این موارد برخی به شدت با این طرح مخالفت نموده و آن را مخالف حقوق بشر دانسته و اقدامی متحجرانه و دیکتاتوری خواندند ...
یادتون هست در چند ماه قبل بعلت قطع کابل فیبر نوری ایران در خلیج فارس که باعث مشکلات فروان مخابراتی در کشور گردید ... بیشتر از مسوولین ایرانی ، بیگانگان و اونور آبی ها به تکاپو افتادند که اینترنت ایران قطع شده است و ما ارتباطمون با مردم ایران قطع شده و ...
به راستی چرا غربی ها از عدم ارتباط آزاد و نا محدود مردم ایران با اینترنت می هراسند ؟
ایران چه سیاستی در مواجهه با اینترنت لازم است اتخاذ نماید ؟