آن که هلاک من همی​   خواهد و من سلامتش              هر چه کند ز شاهدی کس نکند ملامتش

میوه نمی​دهد به کس باغ تفرجست و بس                    جز به نظر نمی​رسد سیب درخت قامتش

داروی دل نمی​کنم کان که مریض عشق شد                 هیچ دوا نیاورد باز به استقامتش

هر که فدا نمی​کند دنیی و دین و مال و سر                   گو غم نیکوان مخور تا نخوری ندامتش

جنگ نمی​کنم اگر دست به تیغ می​برد                          بلکه به خون مطالبت هم نکنم قیامتش

کاش که در قیامتش بار دگر بدیدمی                            کان چه گناه او بود من بکشم غرامتش

هر که هوا گرفت و رفت از پی آرزوی دل                        گوش مدار سعدیا بر خبر سلامتش